გურამ მგელაძე 

”ნიკო ლორთქიფანიძეს”

 

მე შენ გიყურებ როგორც სტიქიონს,

ვით უზარმაზარ მწვერვალს მთამსვლელი,

 მე გადავფურცლავ კვლავ ,, არიფიონს’’

 კვლავ ვიამაყებთ შენით ქართველნი.

 
თავსაფრიანი დედაკაცების, გულდამწვარების

შვილთ სიუხეშით,

იკლეს წამებმა, იკლეს წამებმა და

გარდავიდნენ მაღლივ ღრუბლებში.

 
შენი ნაღველი, შენი წუხილი,

შენი განცდა და  დანაბარები,

სულისშემძვრელი სიცხადით მიხმობს:

,,ჩაურაზიათ ქვეყნის კარები!’’

 
შენი ანდერძი, ხვეწნა–მუდარა,

მე გულზე მხვდება და სულიც კივის,

–,,გადააფარეთ ჩვენს ერს სუდარა!’’

ხმამაღლა ყვირის, ბღავის და ტირის.

 
თვალცრემლიანი შენი აჩრდილი

კვლავ მომელანდა ღამით გამზირზე,

და მიილია უკვე აპრილი,

<